This website uses cookies to ensure you get the best experience from neoperativa.media. More info | ACCEPT

got it

4.0 Αναχώρησις...

της Βάλιας Μάντζαρη

Ξεκινάω λοιπόν με πρωταρχικό στόχο τη γνωριμία με την Περιπέτεια. Φήμες λένε ότι είναι δύσκολο να την εντοπίσεις εσκεμμένα. Έτσι κι εγώ αποφασίζω να μην κάνω σχέδια, να μη συμβουλευτώ χάρτες και απλά να περιπλανηθώ ελεύθερα μες στην πόλη μου, ανακαλύπτοντας τα κρυφά χαρίσματά της.

Κατευθύνομαι λοιπόν προς το πλησιέστερο Μετρό, αυτό που τόσα χρόνια υπήρξε εφαλτήριο της καθημερινότητάς μου και τώρα γίνεται αφετηρία προς το άγνωστο. Διαλέγω πορεία προς το σταθμό με το πιο ελπιδοφόρο όνομα: Παράδεισος...

Περιδιαβαίνω λίγο στο λαβύρινθο του σταθμού που η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχε ταμπέλες θα μπορούσε άνετα να συγκριθεί με το λαβύρινθο του Φειδία. Κατεβαίνω στην αποβάθρα, αφού πρώτα έχω «τσιμπήσει» ένα προσφάτως χτυπημένο εισιτήριο / ευγενική χορηγία του Άγνωστου Περαστικού (αν το μάθαινε η μάνα μου ότι παρανομώ συνειδητά και συστηματικά, θα τη μαζεύαμε από τα πλακόστρωτα...). Συνειδητοποιώ ότι η πορεία προς τον Παράδεισο δε θα είναι τόσο σύντομη αφού το όχημά μου δεν είναι το ταχύτατο Μετρό, αλλά το κλασσικό, παραδοσιακό και σαν-να-καίει-κάρβουνο τρένο. Η διαδρομή θυμίζει λίγο το ταξίδι του Οδυσσέα αναμεμειγμένο με του Φινέα Φόγκ, καθώς ξεκινάω από τη θάλασσα, συναντώ τέρατα (βλ. Ταύρο), ίπταμαι πάνω από -ευτυχώς σβηστά- καζάνια Γκαζιού, κάνω μια μικρή βόλτα στην αρχαία αγορά, χώνομαι σε υπόγειες κατακόμβες και τελικά αναδύομαι στην επιφάνεια εν μέσω μιας σύγχρονης και πολύβουης πόλης.

Οι σύντροφοι στο γραμμικό ταξίδι μου είναι πολλοί και πολύ διαφορετικοί: Ένας τζιβάτος πειρατής με πολύχρωμα τατουάζ και σκουλαρίκια σε μύτη, γλώσσα κι αυτιά, ένας υπερήλικας ιχνηλάτης (που μάλλον οδεύει προς αναζήτηση της σύνταξης), μια δεινή μελετητής φιλοσοφικών συγγραμμάτων (που σε άλλες εποχές θα μοίραζε σοφίες, αλλά στην παρούσα φάση προτιμάει να χώνεται ως το ύψος των κοκάλινων γυαλιών της στο μυθιστόρημά με τον ευφάνταστο τίτλο “Πώς να αποφύγετε το κέρατο” που υποθέτω ότι δεν αφορά στο Μινώταυρο), ένας γεροδεμένος και κοντοπίθαρος εργάτης που -σε άλλες πάλι εποχές- θα μπορούσε κάλλιστα να αναλάβει να τραβάει κουπί (μεταφορικά ίσως το κάνει) και μια κυρία με μαλλί κομμωτηρίου, χρυσάφια και μπριλάντια, επώνυμη τσάντα και δεκάποντες γόβες που μάλλον έχει βγει στο κυνήγι του... νέου ρουχο-παπουτσο-θησαυρού.

Κι εγώ; Κυκλοφορώ με τα ακουστικά στα αυτιά προς αποφυγή των Σειρήνων και ανυπομονώ να ανέβω ψηλά στον Παράδεισο (έξοδος Αμαρουσίου)...

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ