This website uses cookies to ensure you get the best experience from neoperativa.media. More info | ACCEPT

got it

3.0 1ος Σταθμός: Παράδεισος

της Βάλιας Μάντζαρη

OK… με μια πρώτη ματιά, η έξοδος από το σταθμό του τρένο δεν οδηγεί στον Παράδεισο - εκτός κι αν η ονομασία της περιοχής στόχευε να περιγράψει τον Παράδεισο της οδικής κυκλοφορίας και την Κόλαση των πηγμένων οδηγών. Η αλήθεια είναι ότι απογοητεύομαι λίγο με όσα αντικρίζω: ψηλά κτίρια γραφείων φτιαγμένα από μέταλλο και γυαλί που λογικά φιλοξενούν κουστουμάτα μεγαλοστελέχη και ζορισμένα μικροστελέχη, αδιάφορα εμπορικά κέντρα, μερικά ψευτοχλιδάτα εστιατόρια (μάλλον για να έχουν διέξοδο σπατάλης τα μικρομέγαλα στελέχη) και στο κέντρο μια φαρδιά λεωφόρος που επιβάλλει τον αέναο ρυθμό της στην γύρω περιοχή.

Απογοητεύομαι, αλλά δεν απελπίζομαι. “Δε μπορεί” σκέφτομαι... “ένα τέτοιο όνομα δε θα δόθηκε τυχαία”. Αποφασίζω να συμβουλευτώ την “εγκυκλοπαίδεια” τσέπης μου - δηλ. να googlαρω το όνομα για να καταλάβω την προέλευσή του. Διαβάζω τις πληροφορίες και αρχίζω σιγά - σιγά να εμπνέομαι... Μπορεί η σύγχρονη εικόνα του να μην λέει πολλά, όμως η αρχαία ιστορία αναφέρεται σε ένα δήμο που φιλοξενούσε τεχνίτες, κεραμοποιούς, οινοποιούς και ελαιοπαραγωγούς, οι οποίοι τιμούσαν τη Θεά Αρτέμιδα του κυνηγιού διοργανώνοντας αθλητικούς αγώνες, αλλά είχαν οικοδομήσει κι ένα ιερό αφιερωμένο στη Θεά Αφροδίτη Ουρανία, προστάτιδα του πλατωνικού έρωτα!

“Not bad” σκέφτομαι... Τελικά ο αρχικός προορισμός μου δεν ήταν τόσο λάθος επιλογή... Κυνήγι, αγώνες και έρωτας - μάλλον ταιριάζει με το σκοπό του ταξιδιού μου. Συνεχίζω την ανάγνωση και φτάνω στην πρώτη μου ανακάλυψη: “Παράδεισος” ονομάστηκε γιατί μετά την τουρκοκρατία η περιοχή ήταν εύφορη, με ανθισμένους αμπελώνες, φουντωτούς ελαιώνες και πλούσια νερά, μια εξοχή με φιλήσυχους κατοίκους που έχτισαν όμορφα αρχοντικά. ΟΚ... με λίγη φαντασία μπορώ να δικαιολογήσω το όνομα λοιπόν.

Ως άλλος “νεοκλασικός” Αθηναίος αποφασίζω να προχωρήσω παρακάτω για να ανακαλύψω τα μυστικά που κρύβονται “στας εξοχάς” πίσω από την εμπορική ζώνη. Περπατώντας, εντοπίζω γηπεδάκια (από ότι φαίνεται το πνεύμα του “ευ αγωνίζεσθαι” διατηρείται ακέραιο στους αιώνες), πλατείες με αγάλματα και συντριβάνια, αλλά και νεοκλασικές κατοικίες που είτε ζουν στιγμές ανακαινισμένης δόξας, είτε θλιβερής αδιαφορίας. Προχωρώ, παρατηρώντας και χαζεύοντας... Είναι νωρίς ακόμα και ο κόσμος που κυκλοφορεί λιγοστός. Κάτι νοικοκυρές μόνο, με high-tech καροτσάκια, φαίνεται να κατευθύνονται προς τη λαϊκή για να αδράξουν τη μέρα από νωρίς, αλλά και... “τα κολοκυθάκια τα φρέσκα, τα τσαχπίνικα” (όπως διαλαλούσε στις γειτονιές χαρακτηριστικός πλανόδιος μανάβης).

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ