This website uses cookies to ensure you get the best experience from neoperativa.media. More info | ACCEPT

got it

2.0 Περιέργεια...

της Βάλιας Μάντζαρη

Το χαζολόγημα ανακόπτεται απότομα από τη θέα ενός μεγαλοπρεπούς καστανού αλόγου στην επόμενη γωνία. Οφείλω να ομολογήσω ότι ένα άλογο στο -ας πούμε κέντρο- του αστικού τοπίου αποτελεί για μένα μια απρόσμενη ευχάριστη έκπληξη. Παιδί της πόλης γαρ, η επαφή με τους εκπροσώπους του ζωικού βασιλείου περιοριζόταν μέχρι τώρα σε σκυλάκια, γατάκια, καναρίνια σε κλουβιά, περιστέρια σε σύρματα της ΔΕΗ, μυρμηγκάκια στα πεζοδρόμια, αράχνες σε ταβανογωνίες ακαμάτηδων νοικοκυραίων, άντε και καμιά “Τερέζα” στο τσακίρ κέφι του καλοκαιριού. Όμως ένα άλογο στην Αθήνα; Μπααα

Κι όμως, το περήφανο “άτι” ξεπροβάλει χαλαρό στην άκρη του περιφράγματος ενός Ιππικού Ομίλου και με κοιτάει με απορία. Μάλλον απορεί που υπάρχει και κάποιος άλλος που αγναντεύει άσκοπα... Πλησιάζω κι εγώ με την Περιέργεια που πάντα με κυριεύει όταν έρχομαι σε επαφή με ένα ζώο: τι να σκέφτεται άραγε τώρα;

Περιέργεια... άλλη μια χαρακτηριστική λέξη για την αγαπημένη μου, Ζωή Νέου. Ξαφνικά τη φαντάζομαι ως άλλη αμαζόνα να ξεπροβάλει από τις σκιές του δάσους, με τα μαλλιά της να ανεμίζουν και τα μάγουλά της αναψοκοκκινισμένα. Να με πλησιάζει περήφανα, θρασύτατα, ατρόμητα και με Περιέργεια για να ανακαλύψει ποιος είναι ο άγνωστος τυπάς που τόλμησε να μπει στο δάσος ΤΗΣ (πολύ Xena the warrior princess έχω δει...). Κι εγώ, τι θα της έλεγα τότε; Θα μπορούσα να ξεπεράσω τη θέα της και να τολμήσω να ξεστομίσω όσα σκέφτομαι για εκείνη τόσο καιρό; Θα είχα τη δύναμη να της εξηγήσω ότι βρίσκομαι σε ένα ταξίδι αναζήτησης με σκοπό την κατάκτησή της;

Μια ανυπόμονη κόρνα με επαναφέρει στην πραγματικότητα (είχα ξεμείνει στο κέντρο της διασταύρωσης) και εμποδίζει κάθε πιθανότητα να βρω απαντήσεις στο ονειροπόλημά μου. “Ξεκόλλα Μάνο!” σκέφτομαι... “κοντεύεις να γίνεις πιο σαχλορομαντικός κι από τα Βίπερ Νόρα της μάνας σου”... Κι όμως, το άλογο συνεχίζει να με κοιτάει, αυτή τη φορά -νομίζω- συνομωτικά. Μοιάζει σα να παρακολουθεί τις σκέψεις μου (εντάξει τα’χω χάσει τελείως)...

Ξαφνικά χτυπάει επιτακτικά τα μπροστινά του πόδια στο έδαφος και πετάγεται ψηλά. Κοντοστέκομαι... Κουνάει το κεφάλι του σαν να θέλει να με ωθήσει να προχωρήσω και ξαναχτυπάει τα πόδια του. Περιμένει. Περιμένω κι εγώ... Κατεβάζει το κεφάλι του σαν απογοητευμένο από την ακινησία μου, κάνει στροφή κι απομακρύνεται.

ΟΚ φιλαράκι, κατάλαβα! Το ταξίδι συνεχίζεται...

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ