This website uses cookies to ensure you get the best experience from neoperativa.media. More info | ACCEPT

got it

4.3 Καλησπέρα...

της Χρύσας Ζαχαροπούλου

Συνεχίζουμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον με μόνα στοιχεία επικοινωνίας τα ονόματα μας. Θα μπορούσες να πεις ότι ο χρόνος πάγωσε, ότι κανένας από τους δυο μας δε θέλει να χαλάσει τη στιγμή με λόγια, τα μάτια μας τα λένε όλα. Συνεχίζουμε να κοιταζόμαστε σα να γνωριζόμαστε, επικοινωνούμε με ένα δικό μας μοναδικό τρόπο, δε χρειάζονται συστάσεις στο απρόσμενο, ίσως να ξέρουμε και οι δύο τη συνέχεια. Τα μάγουλα του είναι κόκκινα με ένα τρόπο που θα με έκανε σε άλλη περίπτωση να γελάσω αλλά όχι αυτή τη φορά. Σκέψεις με πλημμυρίζουν που δε μπορώ να ελέγξω. Αρχικά δεν έχετε καν μιλήσει Ζωή, πετάγεται το υποσυνείδητο μου πάλι επαναφέροντας με στην πραγματικότητα. 

«Καλησπέρα», ψελλίζω.

«Καλησπέρα», μου απαντά. «Θες ένα χαρτομάντηλο; Συγγνώμη που σε κοιτάζω τόσο έντονα, σίγουρα θα σε κάνω να νιώθεις άβολα».

«Όχι, έχω, και βγάζω ένα χαρτομάντηλο από την τσάντα μου. Δεν πειράζει, άλλωστε και εγώ σε κοιτάζω χωρίς να μιλάω, μάλλον δεν έχω τι να πω. (τώρα, αλήθεια Ζωή, αυτό γιατί το είπες;). Ξαφνικά, νιώθω να κοκκινίζουν τα δικά μου μάγουλα. Ρεζίλι έγινα, θα με περάσει για καμία ανόητη. Αντίθετα, εκείνος χαμογελάει. Τι όμορφο χαμόγελο έχει. Πάλι κοιτάζω έντονα χωρίς να μπορώ να αντισταθώ.

Παίρνει το λόγο καταλαβαίνοντας ότι έχω κομπλάρει. «Νιώθω ακριβώς το ίδιο. Θες να περπατήσουμε λίγο ή βιάζεσαι;»

«Ναι, δε βιάζομαι, πάμε». 

Εκείνη τη στιγμή δε σκεφτόμουν εκδηλώσεις, δουλειά και υποχρεώσεις. Μαζί του όλα έδειχναν διαφορετικά. Μετά από 2 ώρες, χωρίς να το καταλάβω, ένιωσα πιο γυμνή από ποτέ. Όχι, μην πάει ο νου σας στο πονηρό. Είναι σα να κοίταξε κατευθείαν τη Ζωή, αυτή που προσπαθώ να κρύψω, την ευαίσθητη και κομπλεξική, την κατά βάθος ρομαντική και απαιτητική στον έρωτα. Δεν ήμουν ποτέ ρομαντικός τύπος, επιζητούσα ξεκάθαρες σχέσεις με προκαθορισμένους ρόλους. Έρωτας πίστευα ότι είναι να γεμίζει ο σύντροφος τα συναισθηματικά κενά σου, να καταλαβαίνει τις ανάγκες σου, να είναι εκεί όταν γυρνάς από τη δουλειά με νεύρα και να σου λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτός ο εγωιστικός ορισμός υπήρχε στη ζωή μου και κυρίευε κάθε έλξη, συναίσθημα και βίωμα. Ο Μάνος, όμως, δεν είναι μια οποιαδήποτε έλξη. Ξέρω ότι μαζί του τίποτα δεν είναι το ίδιο. Μαζί του ανακάλυψα καινούργια συναισθήματα και μονοπάτια. Δεν ξέρω αν ένιωσε το ίδιο με εμένα με την ίδια ένταση σε εκείνη την πρώτη συνάντηση αλλά αν με ρωτήσεις τώρα , ένα χρόνο μετά, θα σου πω ότι δεν έχει σημασία. Ο Μάνος με έμαθε να αγαπάω τη Ζωή χωρίς όρους, να αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο χωρίς να σκέφτομαι που βρίσκομαι και σε ποιον μιλάω. 

Νιώθω ακριβώς αυτό που ένιωσα όταν τον κοίταξα για πρώτη φορά: Είμαι η Ζωή μέσα από τα μάτια του Μάνου-η δική του Ζωή.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ