This website uses cookies to ensure you get the best experience from neoperativa.media. More info | ACCEPT

got it

4.2 Το Σακάκι της Ζωής

της Χρύσας Ζαχαροπούλου

Ναι, κύριε, ξέρω να ξεχωρίζω το πράσινο από το κόκκινο φανάρι, δεν ήρθα από τον Άρη! 
Η απάντηση μου σε έναν αγενή οδηγό που κορνάρει χωρίς σταματημό, γιατί πέρασα χωρίς να κοιτάξω την διάβαση των πεζών.

Εσύ έλειπες από την υπέροχη πραγματικότητα μου, σκέφτομαι νευριασμένη. "Σύνελθε Ζωή", λέει μια φωνή από το κοντινό υποσυνείδητο. Απόψε είναι η βράβευση  του τμήματος σου και πρέπει να είσαι εκεί. Πρέπει να φορέσω το ψεύτικο χαμόγελο μου, να δείξω τον καλό μου εαυτό και να υπομείνω την βράβευση του συνεργάτη μου - με την ιδέα που εγώ εμπνεύστηκα και τόσο απλόχερα πήρε. Πάλεψα τόσο καιρό να φτάσω ψηλά, δούλεψα ατελείωτες ώρες, ονειρεύτηκα προαγωγές και διακρίσεις και ξαφνικά  μου κλέβει την ιδέα και ανεβαίνει στο βάθρο. Ναι υποσυνείδητο, είμαι έτοιμη να εκραγώ.  Σταμάτα να με φέρνεις στο παρόν γιατί δεν θέλω να το ζήσω. Ξαφνικά νιώθω να πνίγομαι, (τόση ζέστη κάνει πια;), βγάζω το σακάκι της υποκρισίας και συνεχίζω να περπατάω.  Μα που βρίσκομαι; Χάθηκα νομίζω. Άλλα έχει σημασία; κάποια στιγμή θα φτάσω...που πήγαινα είπαμε;

Περπατάω και παρατηρώ τους γύρω μου. Παιδάκια παίζουν ανέμελα ποδόσφαιρο σε μια πλατεία. Η μπάλα έρχεται προς το μέρος μου και κλωτσάω ασυναίσθητα. Πόση εκτόνωση ένιωσα! "Ρίξε μου πάλι την μπάλα" λέω σε ένα από τα παιδιά. Και ξανακλωτσάω με μανία. Αυτή τη φορά δάκρυα αρχίζουν να καίνε τα μάτια μου, σκέψεις με πλημμυρίζουν πάλι, το παρόν πιο δυνατό από ποτέ μου υπενθυμίζει ότι τους τελευταίους μήνες έχω ξεχάσει να ζω, έχω ξεχάσει γιατί παλεύω, έχω ξεχάσει τη Ζωή. Ξαφνικά δεν μπορώ να αναπνεύσω, τα πάντα με πνίγουν.

Βλέπω μια αμυγδαλιά εκεί κοντά και κοντοστέκομαι. Μα τι με έχει πιάσει σήμερα;  Προσπαθώ να ηρεμήσω, να καθαρίσω το μυαλό μου, να επανέλθω στο τώρα - όταν ξαφνικά βλέπω μια ανδρική φιγούρα να με κοιτά με περιέργεια. "Αυτό μου έλειπε" σκέφτομαι, "να έχω κοινό την ώρα που κλαίω". Και ξαφνικά τα μάτια μας συναντιούνται.  Με πλησιάζει αργά και προσπαθώ να ανακτήσω την αυτοσυγκράτηση μου. Αλλά τα μάτια του δεν με αφήνουν, μου υπόσχονται πολλά και μη μπορώντας πια παραδίδω τα όπλα.

Σταματά, προσπαθεί να μιλήσει αλλά διστάζει. Στο τέλος καταφέρνει να ψελλίσει:"Μμμ… Μά… Μάνος".

Του χαμογελάω, σκουπίζω τα μάτια μου και του απαντώ: "Ζωή. Με λένε Ζωή". 

Στα μάτια του βρήκα την λύτρωση. Βρήκα τη Ζωή που θέλω να είμαι - Η δική του Ζωή...

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ