This website uses cookies to ensure you get the best experience from neoperativa.media. More info | ACCEPT

got it

4.1 Kι όμως...

του Κώστα Νέου - Χαλκιά

Ο αέρας φυσάει γλυκά τις ανθισμένες αμυγδαλιές του πεζοδρομίου. Λίγο πριν το σούρουπο, τα ίχνη φωτός του ηλίου κάνουν τα χρώματα του αττικού ουρανού να χορεύουν ανέμελα. Έχει αρχίσει, βέβαια, να κάνει λίγο κρύο, αλλά συνεχίζω να βολτάρω και να χαρτογραφώ την περιοχή. Ίσως τελικά να μην είναι και τόσο άχρωμη, όπως μου φάνηκε πρώτα. Όσο περνάει η ώρα ανακαλύπτω ολοένα και περισσότερα στοιχεία που αλλάζουν την αρχική εικόνα, που είχα στο μυαλό μου.

Λίγα τετράγωνα παρακάτω βρίσκω μια ακόμα πλατεία γεμάτη κόσμο ° παππούδες κάθονται στα παγκάκια, παιδιά παίζουν χαρούμενα και ζευγάρια περπατούν πιασμένα χέρι-χέρι. Και περνά πολύ σύντομα όλη μου η Ζωή μπροστά στα μάτια μου. Σκέφτομαι όσα έχουν συμβεί και με συγκροτούν σαν προσωπικότητα. Και ξαφνικά, βλέπω κάτι να έρχεται προς τα πάνω μου με σχετικά μεγάλη ταχύτητα. Είναι μία μπάλα ποδοσφαίρου συνοδευόμενη από ένα τσούρμο αγοριών που πλησιάζουν εξίσου γρήγορα με την μπάλα. Πριν προλάβει να με ακουμπήσει, κάνοντας έναν ελιγμό, την αποφεύγω.

Ύστερα, αποφασίζω να βγάλω επιτέλους την κάμερα από το σακίδιο και να αποθανατίσω τους ανθρώπους στην πλατεία και την κίνηση γύρω μου. Το πρώτο κλικ γίνεται μόλις περνάει ένα απρόσμενο σμήνος πουλιών. Στη συνέχεια, περνάει ένα ζευγάρι χαμογελώντας ο ένας στον άλλον, υπενθυμίζοντάς μου τη γλυκόπικρη μοναξιά μου και το αέναο ταξίδι για την Ιθάκη. Σταματάω για λίγο, ώσπου παρατηρώ έναν μοναχικό ηλικιωμένο άνδρα να διαβάζει εφημερίδα σε μία καφετέρια, πίνοντας ελληνικό. *Κλικ*. Όλοι γύρω του αδιαφορούν για την παρουσία του, κοιτάζοντας τα κινητά τους τηλέφωνα, είτε -κατά λάθος- μιλώντας με φίλους με τους οποίους είχαν βγει για καφέ.

Εντοπίζω με το φακό μου δίπλα σε μία αμυγδαλιά μία ιδιαίτερα εκθαμβωτική φιγούρα. Τα μάτια μου εκπέμπουν κάποιου είδους ακτινοβολία μέσα από το φακό, όπως και τα δικά της. Αν και οφείλω να ομολογήσω πως από την πρώτη στιγμή που την είδα ακτινοβολούσε ολόκληρη -όχι μόνο τα γαλανά της μάτια. Η αδρεναλίνη ρέει στο αίμα μου, ενώ είμαι έτοιμος να κάνω «πλαφ» σαν χαρακτήρας από καρτούν και να εκραγώ. Στεκόμαι όρθιος αμήχανα μπροστά της. Την κοιτάω έντονα. Επίμονα. Διεκδικητικά.

-Μμμ… Μά… Μάνος, λέω δειλά, διστακτικά και με κοιτά χαμογελώντας.
-Ζωή. Με λένε Ζωή.

Νομίζω ότι βρήκα τον Παράδεισο. Το δικό μου Παράδεισο.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ